Na koncert poszedłem znając dość pobieżnie jedynie dwie płyty i, szczerze mówiąc, fan był ze mnie żaden. Wszystko zmieniło się w ciągu dwóch godzin, ale o tym za chwilę.

Mimo że koncert promował najnowszą  płytę, „The Chair in The Doorway” to panowie zaprezentowali raczej przekrojowy repertuar (sprawdziłem setlistę na setlist.fm, więc mogę teraz trochę przyszpanować). Często sięgali do swoich starszych piosenek, entuzjastycznie przyjmowanych przez publiczność.[...]

Vernon Reid i Doug Wimbish co chwilę prześcigali się w użytych efektach, raz nawet zaczęli grać elektro na dwa laptopy. Tak, Living Colour lubią bawić się efektami, magik Reid  oprócz wydobywania ze swej gitary czadowych riffów i wirtuozerskich solówek zabawiał się rozmaitymi efektami. Jednak to Doug wygrał jeśli chodzi o najbardziej spektakularną solówkę, bowiem grając zszedł ze sceny do publiczności i tam został do końca piosenki, otoczony przez fanów.

Corey był w wyśmienitej formie wokalnej, jego głos przyprawiał o ciarki na plecach, za dużo nie gadał, ale zawsze było to coś zabawnego. Popisywał  się też tańcem, a w „Elvis Is Dead” wcielił  się w samego Króla w krótkim coverze „Hound Dog”. Chadzał też z rzuconym na scenę stanikiem, który zwrócił właścicielce po koncercie, gdy podpisywał płyty.

Na dwadzieścia kilka minut panowie zostawili na scenie samego perkusistę, Willa Calhouna, który zagrał  całkiem udany one man show. Zaczął od spektakularnej solówki, by potem pobawić się sequencerem, maszyną do loopów i innymi zabawkami, których miał sporo. Na koniec jego popisu zgasły światła, a on grał świecącymi pałeczkami, co wzbudziło ogólną wesołość.

Było świetnie, mimo że panowie są w wieku średnim, to energii mieli więcej niż niejedni młodzieniaszkowie. Radości z grania pewnie jeszcze więcej. Zdecydowanie jeden z koncertów roku.

Michał Wieczorek

www.uwolnijmuzyke.pl